۸ سال از مرگ مردی می‌گذرد که در تمام درازای عمر کوتاه مدت خود، همان "مرد تنها"یی باقی ماند که توصیفش کرده بود. از فرهاد مهراد می‌گوئیم که پر کار هم نبود. تک ترانه‌هایش اما همچنان در ذهن‌ها مانده، و صدای بی‌همانندش نیز.

همزمان با سال‌های شکوفائی فرهنگی دهه چهل، فرهاد هم با نخستین ترانه‌اش، "مرد تنها" که به زبان فارسی خواند، به اوج شهرت رسید. صدایی متفاوت و از جنسی دیگر. پیش از آن که به ترانه‌های فارسی روی بیاورد، ری چارلز ایران می‌نامیدندش. همانقدر در تفسیر ترانه‌‌های فارسی مهارت داشت، که در خواندن ترانه‌های انگلیسی، به ویژه آن‌چه سیاه پوستان خوانده بودند.
پیش از انقلاب، هر چه خواند، از ترانه سرایان پاپ نوع جدید، شهیار قنبری، ایرج جنتی عطایی و اردلان سرفراز بود. متن‌‌هایی در تلفیق با آهنگ‌های اسفندیار منفردزاده، که به همین گروه مدرن موسیقی تعلق داشت، موسیقی و ترانه‌ی از نوع دیگر را در ایران باب کرد.